page12

Vrijdag 22-3-02. Rabat----Casablanca--100 km.

Niet zo vroeg op dat hoeft ook niet maar 100 km. verderop naar Casablanca. Eerst naar de supermarche 'Marjane', er zijn er 4 in heel Marokko, hier worden de regels van het non alcohol overschreden. Dit omdat in Casablanca veel westerlingen wonen i.v.m. ambassade personeel. De wijn en bier voorraad wordt aangevuld en we vergeten het vlees niet want lokaal iets kopen gaat me net iets te ver!!

We rijden met 4 campers op en gaan langs de kust waar we een mooi plekje vinden langs de kust voor de lunch. Als we langs de kust blijven rijden is er nog steeds mist dus gaan we landinwaarts, het wordt gelijk beter.

Als we op de camping aankomen is het prachtig weer en kunnen we voor het eerst buiten eten.

'sAvonds gaan we de stad in en w.s. zijn we in de verkeerde wijk, het is alweer een troep, veel jongeren hangen luidruchtig op straat maar we vinden een redelijk terras waar we koffie drinken. Op de weg terug vinden we een groente/vleesmarkt waar we groente en fruit inslaan, het vlees hangt zo in de buitenlucht en het hakblok ziet er niet uit!

Camping 'Oasis' Avenue Mermoz, een van de weinig campings met westers sanitair.

 

Zaterdag 23-3-02, bezoek aan de moskee in Casablanca.

Om 9 uur zit iedereen in de bus om naar de op 2 na grootste moskee van de wereld te gaan. Deze moskee mag als westerse toerist bekeken worden.

Wat we hier te zien te zien krijgen overtreft alles, pracht en praal en SCHOON. Marmeren vloeren met vloerverwarming -prachtig stucwerk -houtsnijwerk -zuilen -lichtkronen die elk 1200 kg. wegen -de koninklijke entree -de boven zijruimtes voor de vrouwen(de man kan beter naar de kont van een man kijken dan die van een vrouw, dat leidt af van het gebed!?).

 

              

  

Dit gebouw heeft 1 miljard gld. gekost(1967) is in 6 jr. gebouwd. Er kunnen 150.000 gelovigen in, de minaret is 200 mtr. hoog met op te top 2 laserstralen die met een bereik van 40 km. naar Mekka stralen.

Het dak kan bij warmte in 5 min. open geschoven worden, de Hassan 2 moskee is 3x groter geworden dan die in Rabat gepland was. In de fundamenten onder de zeespiegel zijn de rituele wasruimtes en de sociale wasruimte.

Moslim en niet moslim konden van deze ruimtes gebruik maken, maar helaas alleen de toerist komt hier om foto's te nemen.

Het ziet er allemaal prachtig uit maar je kan zien dat het nooit gebruikt is ... ja om mee te pronken .. de lokale bevolking kwam niet omdat men het niet kon betalen.

Iedere marokkaan heeft aan de bouw mee moeten betalen ook als je in het buitenland woonde, de bouw heeft geduurd van 1967 tot 1973.

We zitten hier in 1 van de 2 halve manen en het is een turks stoombad.

Buiten is nog eens ruimte voor 50.000 gelovigen.

Er is 6 x per dag een oproep tot gebed, bij daglicht hangt dan de vlag aan de minaret, als het donker wordt is er een vuurtorenlicht.

Dit geldt voor alle moskees in Marokko.

In het midden achterin is de ingang voor de koning en zijn gevolg, zij lopen en nemen plaats tussen de afbakening.

Het is een pracht en praal die we in geen ander land hebben gezien!

Na het bezoek aan de moskee gaan we met de bus naar een kunstnijverheidscentrum, hier worden de kunsten van het -potten bakken -maken van leren schoenen en jassen -thujawortel houtbewerking -sieraden -gevelbewerking -instrumenten maken -koperbewerking

-kleden -tegel mozaieken -serviesgoed e.d. getoond. Marokko heeft veel kennis in huis maar weet hier niet goed mee om te gaan waarschijnlijk, veel van hetzelfde soort is in het hele land terug te vinden. Omdat het coöperatief is kan je hier goed inkopen wat ook gedaan wordt.

Om 12.30u zijn we terug op de camping, we eten wat om weer op weg te gaan met de camper naar Oualidia(walidia). Dit is nog 170 km. en omdat we naar El Jadida willen om het portugees water reservoir uit de 16e eeuw te bekijken gaan we gelijk op weg.

El Jadida is in Portugese handen geweest en men had de beschikking over een zeehaven, hier hebben ze een fort gebouwd met daaronder een zoetwater opslag voor schepen die naar Indië gingen.

 

Ook is hier de film Othello opgenomen met Orson Welles. Toen de portugezen verdreven werden(1769) bliezen ze grote delen van de stad op, de moslims meden de stad en de joden van de naburige stad Azemmour werden hier naar toe verbannen. Dat er joden gewoond hebben is te herkennen aan de balkons, joden leven naar buiten gericht, het balkon zit aan de buitenkant van het huis, de moslims naar binnen =een blind huis van buiten met binnen in het vierkant met een prachtige binnentuin. Zouden ze daarom zo weinig met de omgeving op hebben?

Dan moeten we nog flink doorrijden om voor donker op de camping te komen, dit is gelukt!

We hadden deze dag prachtig mooi weer, kwamen van een goede camping met de stad op loopafstand en belanden op een camping die de naam niet zou mogen dragen ..... jammer!

Door een achter gelaten brief van de groep voor ons blijkt dat ze veel water overlast en onweer op deze camping hadden. Alles heeft blank gestaan en de elektra heeft kortsluiting gehad, nou en dat had gevolgen!! Door het vocht veel muggen, drassige plaatsen, een campingbaas die vond dat we er gewoon konden staan. En dat wilden we niet, de eigenaar/beheerder was niet blij en ging weer bij zijn kaarsje zitten, 'Inch Allah' =als god het wil zal het wel weer goed komen!!

Geen enkele motivatie om het toch enigszins bewoonbaar te maken. We zoeken de beste plekken op tegen de zin van 'de baas', we balen flink want de camping heeft echt niets te bieden.

En hier moeten we 2 dagen blijven!!?? Camping 'les Sables d'Or'.

 

Zondag 24-3-02, Rustdag in Oualidia.

Gewassen en de camper schoongemaakt, buiten gegeten met heerlijk weer(ong.25gr.) en een strak blauwe lucht. Bij elke camper hangt de was buiten, een wasmachine zou geen overbodige luxe zijn. Later zal blijken dat we die in heel Marokko niet tegen zullen komen, de bevolking van het buiten gebied kan pas wassen als het flink geregend heeft en dan wel in rivierbeddingen. De was hangt dan over struiken te drogen, en wij maar zeuren!!

Op de bus van Els hangt elke dag een nieuwsbrief, die geeft bijzonderheden over de omgeving en wat je zoal kunt gaan doen, voor vandaag is het de uitnodiging om met z'n allen te gaan eten in een bijzonder visrestaurant. Nou daar hebben we wel zin in want de camping heeft ons niets te bieden!!

We gaan 'smiddags naar het strand en de rotsige kust, de hoge branding slaat stuk op de rotsen, het is een boeiend schouwspel. Onderweg nodigt een marokkaan ons uit om zijn net gevangen kreeften te komen eten, hij grillt ze op de BBQ op het strand en je kan ze zittend op de rotsen op eten...dat is nou jammer maar we gaan al uit eten ... snik!

Om 17.00u doet Els een briefing wat er verder allemaal te verwachten is, geeft aan dat we het met het weer niet treffen en dat dat het sociale contact niet ten goede komt. Ze is zelf voor de 4e keer in Marokko en heeft het zo nog niet meegemaakt, de avonden zijn n.l. erg koud!

Om 19.00u gaan we exclusief uit eten en dat is nou precies wat de verwende westerling moed geeft, mij tenminste wel!!

Het voorgerecht- salade met ansjovis -hoofdgerecht -diverse vissoorten -toetje toe....HEERLIJK!! De fles wijn koste wel 100dirham =10 € =22 Gld., wat een ge reken allemaal de hoofdzaak was dat het goed smaakte!!

 

 

Maandag 25-3-02, Oaulidia naar Essaouira via Safi = 200 km.

Om 9.00u vertrokken en we rijden vandaag alleen en willen dit ook, het begin was een kustweg waar je weer door allerlei dorpjes komt, overal is er 'Souk'(markt) en waar veel mensen zijn is het bedrijvig en vies. De metaal of houtbewerking is vlak naast een eetgelegenheid, van HACCP heeft hier nog niemand gehoord!!

Dit is plattelands 'souk', het is een drukte en bedrijvigheid van belang. Van heinde en ver komen mensen met ezelskarren of een vol gestapelde ezel hun waar verkopen. Het spel van loven en bieden kan beginnen, en dat is een bont gebeuren!

Dan komen we in Safi terecht, het potten bakkers stadje in Marokko. Het werken en bakken gaat zeer primitief, je ziet hier

een 'bakker' met de benen in een natte kleikuil en zittend op de grond zijn werk doen .... foei .. mag hopen dat er betere tijden komen voor de man! De vele kramen langs de weg zien er uit als op de foto onder.

Alles blijft gewoon dag en nacht staan, in het hutje wat je ziet daar wonen de mensen dag en nacht in!?

Men probeert je al lang van tevoren te lokken om toch maar stoppen voor zijn winkeltje, maar er is zoveel van hetzelfde dat er weinig belangstelling is. De wil om te werken zit er bij de mensen wel in, maar het analfabetisme en gebrek aan leiding houdt in dat de mensen onder het bestaans minimum leven.

In het stadje Safi staat de camper bewaakt geparkeerd, dit voor 10 dirham en een paar sigaretten. Sigaretten is goud voor deze

mensen, ze zijn niet in de gelegenheid ze zelf te kopen, de verkoop gaat met 1 sigaret tegelijk. Gé hadden ze ook al eens 1 sigaret aangeboden maar hij dacht dat ze bedelde, later had hij in de gaten dat hij ze kon kopen en zo maakte hij weer een kind blij?!

Zelf heb je er dan gemengde gevoelens bij want je vind dat deze kinderen naar school zouden moeten.

In Safi is het bloedheet, we wandelen daar rond, bezoeken winkels, kopen asbakken en schaaltjes.

Vanaf Safi door het binnenland naar Essaouira, dit is een afwisselend landschap, veel tuinbouw, olijfbomen, dorpjes, ezelskarren, beladen ezels en brommers, lopende mensen, zwaaiende kinderen (bedelend), kortom je verveelt je niet, hier ook de 1e kamelen gezien en het is inmiddels 30 gr.

Om 16.00u komen we op de camping aan, iedereen is er al en wat kunnen wij toch lang over 200 km. doen, maar we hebben veel gezien en zijn niet van plan om van camping naar camping te racen!?!?

Camping Sidi Magdoel.

 

Dinsdag 26-3-02. Rustdag Essaouria.

Gisteren avond nog een wasje gedaan, buiten gegeten het was de eerste aangename avond buiten. Er is menig wijntje en biertje doorgegaan en er is veel gelachen.

Wat was het geval, vrouwen mochten niet douchen in de mannen douches. Het licht in de vrouwen douches was stuk, de deur kon niet op slot en daar had Gé wat op gevonden. Hij ging in korte broek met een handdoek om de nek de sleutel ophalen en gaf die aan ons. Zo konden de vrouwen om de beurt in de mannen douche, we waren ze te slim af, volgens ons hadden ze de hele dag de tijd gehad om licht en slot te maken. 'Inch Allah' en deze wilde het volgens ons niet!!

Essaouira is een oud hippie stadje en dat kan je nog merken, alles kan en niets moet, hier dringen ze je niets op wat het winkelen voor het eerst gezellig maakt. De idyllische vissershaven heeft een in 1769 gebouwde poort, er is restauratiewerk aan schepen en dan ga je ongeveer 80 jaar terug in de tijd, heel veel handwerk met gereedschap die onze grootouders gebruikte.

In de haven gesluierde vrouwen die op de visvangst wachten, wij lopen in korte broek en worden door een kier bekeken. Op het uiteinde van de kade losse visverkoop en eettentjes, wij hebben wel zin in kreeft en kiezen een tentje uit.

Zo gauw je gaat zitten heb je een bordje voorgerecht(garnalen) en minimaal 3 verkopers om je heen want er moet onderhandeld

worden.

 

     

Dan krijg je een dienblad met diverse vis te zien, je kiest een soort uit en dan zeg je wat je ervoor wilt betalen.

Dat is natuurlijk veels te kort naar hun mening en dan zeggen zij een prijs en jij blijft bij jouw prijs, dan noemen ze weer een prijs

en dan zeg je jouw prijs weer en dat je anders de garnalen betaald en weggaat. Dan is het opeens goed, en wij weten zeker dat we hen niet afgezet hebben want 1000 dirhammen =100 € voor 4 kreeften en 2 flessen witte wijn is genoeg!!

Vervolgens krijgen we de kreeft en de witte wijn (in een krant gewikkeld en onder tafel ingeschonken) en hebben heerlijk zitten eten, als we de glazen nog eens vol willen schenken en dat boven tafel doen hebben we gelijk 8 marokkanen om ons heen staan dat dat niet mag, onder tafel blijven met die fles!!?? Lands wijs, lands eer!!

Voor de kust liggen de Mogador eilanden waar men met deze bootjes gaat vissen.

Essaouira is een wit dorpje met blauwe luiken voor de ramen, vroeger was het een joodse gemeenschap die een groot handelscentrum had opgebouwd tot 1956, na de onafhankelijkheid van Marokko zijn ze naar Israel of de V.S. vertrokken.

Nu zijn ze veel aan het restaureren en is het een levendig vissersplaatsje, waar op een hoek van de winkelstraat een ong. 14 jarige jongen een warme muts van wol haakt. Het lijkt wel 'oude ambachten' van de berberstam.

In het stadje was het mistig, we gingen met de taxi terug naar de camping en daar was de zon weer. Bij de camper eten we soep en brood, laden water, lozen water, legen poesprivé, babbelen zo hier en daar, ook met hollanders die hier overwinteren en nu naar huis gaan.

Woensdag 27-3-02, Essauoira naar Agadir.

Om 9.00u vertrekken we van de camping, het is een drukte van jewelste bij het lossen en laden van water, de druk is van de kraan,

wij blij dat we het gisteren al gedaan hebben.

We gaan via het mooiste stuk van de eindeloze weg langs de Atlantische kust met soms geheel verlaten stranden van Tanger tot

Mauretanië.

In het binnenland kale bergen met Argania bomen waar het hout wordt gebruikt om houtskool van te maken, waar geiten inklimmen om de vruchten op te eten. In die vruchten zitten pitten die weer in de geitenpoep komt, door vrouwen en kinderen wordt de poep verzameld en de pitten eruit gehaald, hier wordt dure olie uit geperst die gebruikt wordt in salades...?

Deze olie wordt langs de weg te koop aangeboden, gelukkig hebben wij niets nodig!!

Kinderen jagen voor de toeristen de geiten de bomen in en wenken dan om er vooral een foto van te maken waar ze vervolgens geld voor vragen, slim bedacht!!

 

Overal langs de weg mensen die lopen -die zitten -liggen in de schaduw -geiten en/of schapen hoeden.

Ook een kudde kamelen waar nu wel hele zwarte mensen bij lopen, berbers??

De weg slingert langs en over bergen, de afgronden zijn soms diep, later rijden we zomaar door een bananen plantage, we kopen een tros en ze smaken veel beter dan thuis, zongerijpt!

Dan nog 40 km. langs de kust met rustige baaien en zandstrandjes maar ook rotswanden waar de golven op stuk slaan, de afgronden zijn dan weer diep!

Soms rij je campers van de groep voorbij die eten of drinken of gewoon van het uitzicht genieten en dan rijden ze ons weer voorbij. Veel Franse en Duitse campers op terugreis van hun overwintering, die mensen zien erg bruin, er staan ook nog veel wild kampeerders op de stranden bij Agadir.

Agadir is een moderne nieuwe stad met een grote vissershaven, deze stad is op 29 februari 1960 getroffen door een aardbeving waarbij 15.000 mensen onder het puin bedolven werden of in zee verdronken.

'sAvonds maken we een wandeling over de boulevard en begrijpen niet dat we morgen al weer verder moeten, hier is nog zoveel te zien.

Dit is een stuk modern Marokko waar geen tijd aan besteed wordt?!

We zien nog wel hoe een jongeman die aandacht vraagt aan een toerist hardhandig tegen de grond gewerkt wordt door een burgeragent op een brommer, binnen de kortste keren was er een busje waar hij ingesmeten werd!!?? Moet je in Nederland niet doen hangen ze je gelijk aan de hoogste boom op, discriminatie!!

Camping Agadir.

 

Donderdag 28-3-02, Agadir naar Abeino.

Tot 1uur last gehad van de bar, we zijn er nog even geweest maar het was niet gezellig en het Marokkaanse bier is niet lekker. Vannacht heeft het flink geregend, als we Agadir uitrijden blijkt hoeveel, de putten kunnen het niet bijwerken en door al het zwerfvuil worden de putdeksels afgedekt waarop het water helemaal niet weg kan. Straten staan vol water en als we op het parkeerterrein van de supermarkt komen gaan we tot de assen door het water!!

Dan zetten ze ook nog de putdeksels open waarop het erg gevaarlijk wordt, rare gewoonte!

De weg naar Tiznit is goed te berijden, het is een kaal glooiend landschap met hier en daar een dorpje, deze zien redelijk netjes. Voorbij Tiznit gaan we de bergen in en de pas Tizi-mighert over, deze gaat flink omhoog met veel bochten, ik ben blij als het achter de rug is!

We rijden door de uitlopers van de anti-atlas en passeren de 'poort van de Sahara' , komen een politiecontrolepost tegen maar hoeven niet te stoppen.

In het landschap van blauwe berbers en bedoeïententen, berbersjaals en hele donkere(blauwe) mensen, het is niet zeker of de indigo verf voor hun kleren de aanduiding is of de donker blauwe kleur van hun huid. De Haratin is een bevolkingsgroep die echt zwart van huid is, zij zijn afkomstig uit een slavenleger. Hoewel de slavernij allang is afgeschaft is de Haratin nog steeds onontwikkeld.

Dan zijn er ook nog de Arabieren, in de 7e eeuw veroverde hun voorvaderen uit Arabië dit land en brachten een nieuwe religie en cultuur. Berbers noemen zichzelf Imazighen en dat betekent vrije mensen en ze zijn allerminst barbaars!!

Bij Guelmin verlaten we de doorgaande weg en komen op een smalle weg die ons naar Abeino brengt, hier gaan we terug in de tijd(middeleeuwen) en het is niet meer dan een vlek in de woestijn.

Onze mond valt open als we de camping zien maar vooral de 'baas' is een bezienswaardigheid.

 

 

Een 'aangeklede' marokkaan(bij ons met zwarte puntmutsjas) met een bril op met jampot glazen(een griezel dus).

Iedereen verbaast zich over het sanitair, zeer oud en primitief, wij zijn blij met onze eigen sanitair! Wat een vieze oude troep!!

De 'camping' (mag het woord niet hebben) is zo klein dat we er maar net op passen, het heeft op de boom in het midden 3 stopcontacten, water, een café waar je ook kan eten maar dat is ons afgeraden omdat vorig jaar mensen ziek werden, en een bakker! Voor brood hoef je je in Marokko geen zorgen te maken, wordt dag en nacht gebakken, platte ronde van ong. 20 cm. en Els heeft elke dag om 6 uur brood bij de camper!!

Voor de avond is een thermaal bad afgehuurd waar we van een dominante soldaat niet in mogen.

Om 19 uur staat iedereen in de badjas klaar en na lang praten en bellen, ook naar Nederland, mogen we er om 20 uur in(sommige zijn in de camper gebleven).

't Is goed dat we een zaklamp mee hadden want de weg ernaar toe is aardedonker en vol gaten.

Het bad is keurig aangelegd maar heel slecht onderhouden, het blijkt van het leger te zijn. Het water is heerlijk warm, de vloer glad en een duitser die clandestien mee was gegaan viel behoorlijk hard omdat hij uitgleed. Ik denk dat Allah ook onmiddellijk straft!

Het geheel leek meer op een terminaal bad!

Op de camping is verder niets te beleven, het ziet er knus uit al die campers in een rondje maar het benauwd me wel als 'de baas' het hek dicht doet. We spreken samen af ons niet meer op deze manier op te laten sluiten, er moet maar wat gebeuren!!

 

  

 

Vrijdag 29-3-02, Abeino naar Fort Beau Jerif.

We gaan in colonne op weg om de 'piste' naar Fort Beau Jerif te rijden. Er zijn altijd mensen die niet op tijd tanken dus moet er gestopt worden om in dit gat een tankstation te vinden, men heeft mazzel!!

Het eerste traject viel mee, er waren zelfs mooie stukken langs de rivier.

De bevolking is ijverig bezig om te wassen in de rivier, het heeft immers geregend!! Op de struiken ligt het vol met wasgoed om te drogen, ik vind het gênant om er een foto van te maken.

Men groet vriendelijk en de kinderen hollen langs je camper om maar wat te krijgen, bonbon madam ..... stilo madam ... sigaret madam?? Het maakt je stil maar ook opstandig omdat je je eigen onmacht voelt ......!

Dan komen we bij de rivierbedding waar we doorheen moeten, alle campers staan stil en mensen gaan waden, hoe diep is het en hoe breed, erg spannend allemaal!! Jaap z'n camper is erg laag, het water komt tot de deur maar net niet naar binnen. We horen hem vloeken over 'de bak', 'wat .... doe ik in godsnaam hier'?

Het rijden op de droge piste is eigenlijk onverantwoord, als je de ene kuil uitkomt ga je de andere weer in, de veilige snelheid is 5 km. per uur, het advies 'blijf bij je camper als er iets mis gaat, er komt hulp'! Dan denk je 'oh ja, en door wie dan, er is hier in geen velden of wegen iemand te zien'! Sommige kuilen zijn nog nat van de regen en je vraagt je af hoe het terug zal gaan, is het dan droog of moeten we dagen wachten voor het weer droog is!! Het is wel een eldorado voor 'four wiel drive', je ziet ze ook rijden in de stenen woestijn!

Om 12 uur draaien we de camping op en zien een prachtige plek in de woestijn, de eigenaar is een franse arts, hij heeft een heli ter beschikking, dat zal dus de eventuele hulp geweest zijn!!

 

Info uit het reisboek;

De camping heeft geen ommuring, er kunnen jonge kameeltjes rond uw auto lopen, klopt...die werden 'smorgens uit het schuurtje los gelaten!? Er is elektriciteit aanwezig als de generator loopt, om 23 uur ging deze uit en was het aardedonker, wat een belevenis...

je bent een met de natuur!! Toch een stukje sprookje!! Er waren heerlijke douches, alleen geen warm water meer. Duitse gasten die in de bedoeïenen tenten sliepen waren om 6 uur al aan het douchen, dus warm water was op!

Het restaurant is als een sprookje van duizend en een nacht, hier werden we 2 dagen verwend!!

Het emiraat is van de franse Dr. Dreumond, hij zwaait hier de scepter en wij zijn 2 dagen zijn gast. Koken hoeft niet, de lunch en het diner werd voor ons klaar gemaakt. Er is een hotel -bedoeïenententen -kampeer ruimte in overvloed.

Het is wat je van de sahara verwacht, erg warm met veel wind.

Alles wat de omgeving laat zien is de stenen woestijn, we verkennen de omgeving en komen in een oud en vervallen fort van het vreemdelingenlegioen. Bewoners uit de omgeving weten zeker dat je komt want in een ruimte staan we oog in oog met slangenbezweerders die hun kunstjes vertonen.

Vanavond maar goed de camperdeur sluiten!!

Af en toe zien we een ronde bol van wortels en takken over de camping rollen, net als in de western films. Er komen 2 meisjes van ong. 12 jr. aan de camper, zij verkopen sieraden en eieren.

We kopen eieren en een nomaden ketting, mooi gemaakt maar van gewoon garen, zal hem over laten rijgen want hij is best wel leuk!

Na het eten kunnen we nog lang buiten zitten tot het opeens pikdonker wordt ... oh ja .. de generator gaat uit ... even niet aan gedacht! Met zaklamp worden de spullen opgeruimd en de koelkast op gas gezet, kijken buiten rond en het enige licht is de sterren en een flauw maantje, heel apart!

 

   

Zaterdag 30 maart '02, Rustdag Fort Bou Jerif.

Vandaag staat er een jeepsafari naar het strand op het programma, er komen 4 oude rammelbakken voor waar we door -over -en langs de bergen gaan. We kijken ons ogen uit, hier in de middle of nowhere wonen ook mensen in huizen met de kleur van de aarde, de moskee is wit.

Hier zijn wel die meisjes van gisteren vandaan gekomen!?

Eenmaal aan het strand worden we gezandstraald zo'n harde wind staat er, erg jammer.

Een stukje voor de wind gaat nog wel, wel rode kuiten van het striemende zand, maar terug kan je niets meer zien. Vandaar die gedraaide doeken op de hoofden van de mensen die in de sahara wonen, hiermee kan je je beschermen tegen zand in de ogen en mond.

De 4 chauffeurs hebben inmiddels een tentdoek tussen de auto's gespannen en kleden op de vloer gelegd. Tafels neer gezet voor het eten wat ook mee was, je kan merken dat ze dit meer gedaan hebben want het gaat er professioneel aan toe.

Er worden zelfs warme gerechten bereid, dan ga je op de vloer zitten, krijg je wijn en water en smullen maar. Het is echt heel lekker!

 

 

Dan zien we olie uit het wiellager lopen en waarschuwen de chauffeur, no problem wordt a la de minuut gemaakt.

Binnen de kortste keren ligt alles eraf wordt er iets vervangen, alles weer in elkaar, even siësta en hup daar gaan we weer.

De bevolking in deze streken is niet dom, wonen ver overal bij vandaan, moeten self supporting zijn anders is het moeilijk

overleven!

Terug op de camping bleek daar een kleine windhoos overheen gegaan te zijn, iemand had de luifel uit gelaten en het dakluik open omdat de hond binnen was. De luifel was over de camper gewaaid, door het dakluik zoveel stof naar binnen gekomen dat we met elkaar grote schoonmaak gehouden hebben.

Vele stoelen en tafels lagen her en der verspreidt, wasgoed rekjes hadden de halve camping gezien. Goede raad voor de volgende keer, de hond blijft niet meer alleen, alle spullen naar binnen en dakluiken dicht!!

Daarna allemaal douchen voor het diner 'savonds, het was een drukte in de douche ruimtes want het duitse gezelschap was ook net terug van een woestijn safari.

Ze komen met het vliegtuig naar Marokko om dan per 4 wiel drive door woestijnen te rijden, men verblijft dan in de bedoeïentent waar 12 personen in kunnen slapen, beddengoed in de kisten!

 

              

Het restaurant ziet er apart uit, aan de ene kant een lange bank en aan de andere kant houten krukjes.

Het eten verrast ons, keuze is er niet, voor vandaag is het kamelenvlees! De een zegt 'kom maar op, ik lust alles', de ander 'daar zal ik eens recht voor op m'n kruk gaan zitten'.

We krijgen grote tajines voorgeschoteld en het smaakte zelfs zeer goed, de stemming zit er goed in, wijn vloeit rijkelijk,

hier geen agent die op de loer staat. Het wordt zo laat dat de generator al uit was en wij in het pikkedonker de campers op moesten zoeken.

Zo westers als we allemaal zijn heeft niemand aan een zaklamp gedacht!!

 

Zondag 31 maart 2002, Fort Bou Jerif - Sidi Ifni.

We verlaten Fort Bou Jerif, bij het uitrijden maakt Els een foto van elke equipe die we later als afscheidscadeau kregen, leuk!!

Een zeer aparte belevenis met respect voor de mensen die hier dagelijks de weergoden trotseren, leven van wat de natuur hun geeft, geen supermarkt in de hele wijde omgeving te bekennen.

We gaan de piste weer af naar de bewoonde wereld, goddank is het dit weekend droog geweest en is de terugweg beter te rijden. Over de bak horen we een medecamperaar zich vloekend afvragen wat hij toch in dit godvergeten oord doet, Jaap hier heerst Allah, inch Allah!?

Weer veel bedelende kinderen langs de weg, waar ze vandaan komen mag joost weten. We delen paaseieren uit want tenslotte is het vandaag pasen. Zoals de hele reis is 90 % niet tevreden en willen ze meer, langs de weg geen gelegenheid gehad om zonder bedelende kinderen koffie te drinken of te eten. Dan de gordijnen maar dicht, ik krijg anders geen hap door m'n keel.

Na Guelmin gaat de weg de bergen weer in, we slingeren omhoog om dan weer slingerend af te dalen. Soms kom je een vrachtwagentje tegen waar je 4 zwarte hoofden met witte tanden en de handen tegen de ramen aan in zie zitten. Ze hebben zeker ervaring met ruitbreuk?

Het is een afwisselend landschap en het wordt van dor weer groener. Hier en daar een klein dorpje of een enkel huis tegen de bergen aan, je vraagt je af hoe mensen zo kunnen leven.

Het kan er aardig uitzien en de moskee is overal aanwezig hoe klein het dorp ook is.

De ezeltjes die 'los' lopen hebben een touwtje om een voor- en achterpoot, op deze manier kunnen ze alleen rondjes lopen en dus nooit ver weg lopen. Nergens zie je een afgehekt land, het land lijkt allemaal van de Koning te zijn. Soms staan de ezels met een touw aan kop en voorpoten, zo worden ze gedwongen om te eten, om later weer voor het baasje te sjouwen.

Als je al door een groter dorp komt dan zie je mensen hangen -zitten -liggen langs de weg. De man mag dan op straat wat te vertellen hebben maar thuis niet, hij wordt zeer vroeg de deur uit gestuurd om iets te gaan doen of wat te verdienen. De vrouw zorgt voor huis -kinderen en het vee.

Om 12 uur komen we op de camping(lees vuilnisbelt) aan, het is 3 x niks ook het dorpje niet(een nog grotere vuilnisbelt). We hebben problemen met het starten dus gaan Jan en Gé de V snaar opnieuw spannen, dit is met 1 uur gebeurd en nu maar hopen dat het weer goed gaat.

De monumentale trap naar het strand is best hoog en met de grootste voorzichtigheid te gebruiken, zo zegt het reisboek. Wat doen wij hier!!

Het is de hele dag bewolkt en warm geweest en opeens gaan de sluizen van de hemel open en loopt alles onder, de camping en het dorp veranderen in een grote modderpoel. Er is geen rioleringssysteem en geen afvoerputten in dit deel van Marokko, de groen is zo keihard dat zij het water niet kan opnemen. Sommige van de groep waren naar het dorp en konden geen kant op, de modder en afval(lees open riool)stroomde langs hun kuiten. Ja mensen we wilden avontuur, nou dat hebben we!!

Is dit het 'sprookje van duizend en een nacht?'