page13

Maandag 1 april 2002, 2e paasdag, Sidi Ifni - Tiznit.

Omdat het regent blijven we uitslapen maar om 9.00u worden we gewekt door een bezorgde Els, we moeten zo snel mogelijk vertrekken. Er zijn 2 bruggen waarmee je het dorp kan verlaten, 1 is dusdanig overstroomd dat overrijden noet meer mogelijk is, de 2e kan nog wel maar dan moet je wel opschieten. We zijn blij dat we de piste van gisteren gehad hebben als we nu zien hoe het water met geweld uit de bergen komt.

In Spanje noemen ze zo'n waterloop een 'rambla' en wij zouden een brug nooit op de bedding leggen maar erover bouwen, op pilaren b.v.

Marokko is zover nog niet dus gaan we over de brug maar door het water, het leverd veel bekijks op van de plaatselijke bevolking.

Beetje in de midden blijven Frans, anders lig je in de rambla!!

We kunnen er allemaal 'over', alleen bij Jaap komt het weer tot de deurdrempel, alleen matje nat!

Bij een parkeerplaats langs het strand moeten we eerst maar eens ontbijten, we zien hoe een grote stroom rood gekleurd water de

zee in gaat.

De te volgen kustweg is mooi, veel uitzichten op zee, en als we daar van af gaan komen we bij de volgende brug die onder water staat. Veel commotie maar we zien dat Piet aan de andere kant staat en Henk en Maaike volgen, wij gaan het ook proberen en het lukte.... maar wel spannend, je voelde hoe het water aan de camper zoog, we gingen er ook tot de assen in!

We komen allemaal aan de andere kant, Jaap bijna met natte voeten!

Volle taxi's komen aanrijden, mensen stappen uit, waden met hun hebben en houwen(soms levende kippen in een tas) door het water om aan de andere kant in een lege taxi te stappen. Je kan zien dat ze dit eerder meegemaakt hebben, Marokko...no problem!?

Landinwaarts zijn het weer bergwegen, het landschap is afwisselend met olijf of arganiabomen of kaal met hier en daar een struik of cactussen.

Om 12 uur komen we op de camping aan, na een half uur probeert Gé te starten en dat lukt niet.

Jaap komt met een zuurgraadmeter en toen bleek 1 cel kapot te zijn.

Met bemiddeling van Els kwam een monteur op de camping en na onderhandeling over de prijs ging hij op z'n brommer weer terug om een nieuwe accu te halen. Wij dachten 'die zien we nooit meer terug' en als hij al terug komt 'heeft hij dan de goede accu en de juiste maat', en ja hoor daar was hij weer.

De accu stond tussen de benen, het was de goede maat met de juiste amp., dit is ook Marokko!!

Een klein mannetje op een oud brommertje met het juiste oog voor 'wat heeft deze motor nodig, en wat past eronder', dat vraagt

respect! Marokko...no problem!!

Hij wilde zelf de accu eronder zetten en aansluiten en had een grijns van oor tot oor toen de camper in een keer startte.

Gé betaalde de rekening en gaf hem een pakje sigaretten, de man was zo blij dat hij bijna al buigend van zijn brommer viel.

De accu kostte 980 dirham = 98 € en heeft 2 jaar garantie, nu ik dit schrijf is het 2007 en de accu doet het nog prima!!

 

Vlak achter de muur van de camping is een bewakingshokje met bewaker, het ijzeren hek gaat om 23 uur dicht, kom je later dan moet je je pas laten zien.

Deze camping heeft eindelijk warm water om te douchen!!

Heerlijk....in Marokko leer je gauw om in je eigen camper te douchen, maar een onafgebroken straal water over je heen is toch wel erg lekker....

17.30u gaan we als groep naar een gelegenheid om koffie en thee te drinken of 'orange presse' = verse jus d'orange, we krijgen een heerlijk gebakje. Dan gaat iedereen op eigen houtje de stad in en naar de sierradensouk, het is hier de enige keer dat ik me niet echt veilig voel!!

Er lopen veel gesluierde vrouwen die gillen en allerlei afstotelijke geluiden voort brengen, ze lopen heel vlug en vlak langs je heen, soms sta je gewoon tegen de muur gedrukt. Of dit nu kwam omdat er veel westerse mannen te dicht in hun buurt waren of wij aangezien werden als publieke vrouwen, ik weet het niet en zal het w.s. ook niet te weten komen.

Stadscamping Tiznit is een van de betere campings, warm water tegen betaling, de stad op loopafstand.

 

Dinsdag 2 April 2002, Tiznit - Marrakech.

De camper van Jaap en Suze is versierd met WC papier en ballonnen want Suze is jarig!

Iedereen is om 8 u aangetreden om het lang zal ze leven te zingen, met veel lawaai van potten -pannen en pollepels. Vele deurtjes van campers gingen open om te zien wat daar nou aan de hand is, iedereen wakker dus!! Vanwege de 350 km. die we vandaag moeten rijden gaan we om 8.30u op pad, het eerste stuk naar Ait Melloul hebben we al eens gereden en is vlak. Dan rijden we door de uitlopers van de hoge atlas en dit gaat tot 980 mtr. hoogte.

Het valt ons op dat hier veel vrachtverkeer rijdt en sukkelen dus af en toe naar boven, soms kan je inhalen een andere keer weer niet.

Grappig is dat de vrachtwagens rechts achter een rood en linksachter een groen lampje hebben, brandt het groene lampje dan kan je inhalen, slim bedacht!!

Het is half bewolkt en soms dreigt er regen, als we eenmaal door de bergen zijn is het land vlak en krijgen we flink regen. We rijden door Marrakech heen naar de westerse supermarkt Marjane, kopen veel in want de ervaring heeft ons geleerd dat je in oorden

komt waar je denkt 'nu houdt de wereld op', we tanken ook af.

Op de camping is de chaos compleet, geen droge plaats om te staan, overal staat zo'n 10 cm. water. 'sAvonds is het droog en Suze komt trakteren op cake(bij Marjane geweest??). De camping is 15 km. buiten de stad, er komt een rijdend motel de camping op die we toch wel even gaan bekijken. Het is een oplegger met aan iedere zijkant 10 deurtjes, achter de deurtjes 2 slaapplaatsen in de vorm van een stapelbed met daarnaast een kast en wasbakje. Hier slapen dus 40 personen in die overdag vervoerd worden met een touringcar, een echte bezienswaardigheid!

We realiseren ons gelijk dat er morgen geen warm water zal zijn om te douchen, nu zijn er ook wachtenden voor de douches. In het vervolg douche ik in de camper!!

De avonden tot nu toe zijn niet echt behaaglijk geweest, de campings hebben geen recreatiezaal o.i.d., de dorpen of steden zijn vaak niet op loopafstand en zo zitten we bijna elke avond in de camper. De reisbegeleiding ging voor de 3e keer naar Marokko maar heeft het zo nog niet meegemaakt! Later in de reis zal blijken dat dit erger wordt, jammer!

Woensdag 3 April 2002, excursie Marrakech.

We gaan met 2 busjes en voor de hele dag een gids naar Marrakech, als eerste naar het Bahia paleis. Hier woonde het grootvizier en zijn haremdames, ik ben niet echt onder de indruk, eerder opstandig!

Deze pracht en praal wordt goed onderhouden en de bevolking heeft het nakijken.

Het geeft wel goed aan hoe de rijke bevolking leeft en huizen bouwt, buitenom de muren die er niet uitzien, dan in het vierkant gebouwd de leefruimte en binnenin de beschermde en zeer rustige tuin.

Wij hebben het huis in het midden staan en de tuin erom heen!

De rijke marokkaan leeft nog steeds zo, prachtig houtsnijwerk -stucwerk en mozaïek vloeren, in de binnentuin hoor je niets van het

stadslawaai en er is bijna geen wind.

Dan naar de 'medina', is het oudste deel van de stad.

Marktwijk van de souks(markten), vele verschillende waren en ambachten hebben hun eigen wijk. Je kijkt werkelijk je ogen uit, het handelen in levende kippen -siersmeedwerk -textiel -leer -kruiden-textielverven en nog veel meer

En zo komen we weer uit bij de Ben Joussef moskee met daarnaast de medersa = middenschool.

Bij de in/uitgang van de medina koop ik een 7 ringen armband, deze symboliseert de 7 dagen van de week, ten tijde dat er nog geen kalender was telde men zo de dagen.

Een volle armband stond voor de vrijdag, een eraf betekende nog 6 dagen tot de vrijdag(dag van Allah) en zo

verder...!!

Dan neemt de gids ons mee naar 'Daar si Said', een museum vol marokkaanse kunst, er zijn wapens -berbersieraden -tapijten en aardewerk etc.

We gaan voor een uitgebreidde lunch naar Chez Ali, het werd geserveerd in de binnentuin en was werkelijk heerlijk! De luxe en

comfor is er wel maar je moet het weten te vinden.

De busjes rijden weer voor en we gaan naar 'Jardin Majorelle' een oase van rust in deze drukke stad. En klein botanisch paradijs met

het museum der volkskunde, de huidige eigenaar is Yves Saint Laurent en heeft de tuin opnieuw vorm gegeven.

Jan wordt door de vele marokkanen Ali Babba genoemd vanwege zijn baard ....ja, ja straks komen de 40 rovers!!

Uitgerekend op deze mooie plaats verstap ik me op een drempeltje van 5 cm, val en heb mijn enkel en pols verstuikt, au! De pijn wordt erg dus raak ik met een petit taxi terug naar de camper, Jan en Geertje gaan mee, Gé gaat verder met de groep mee! De petit taxi mag alleen in de stad rijden en de grand taxi buiten de stad, het onderhandelen over de prijs verliep vlot, eenmaal overstappen hadden we een probleem. Men zag wat er aan de hand was en wilde er gelijk een slaatje uit slaan, nou geen denken aan met Jan aan het woord! De groep gaat nog naar de kruidendokter en het 'Jemaa el Fna' plein. Vanaf een terras zien ze hoe een druk plein met verkeer omgebouwd wordt tot eetkramen -waterverkopers -slangenbezweerders, als de toeschouwer geen munten tevoorschijn

haalt of een foto maakt dan komt de bezweerder angstaanjagend dichtbij met het sissende argument in zijn hand!!

Van deze agressieve watermannetjes kan je beter een aanzichtkaart kopen dan een foto maken, als je het afgesproken bedrag wil betalen dan nemen ze daar geen genoegen mee, bah!

Bij aankomst camper neem ik gelijk een naproxen en een koud compres op de enkel en kruip van de pijn in bed. Jan en Geertje maken me wakker voor eten en drinken, Pierre komt later met arnica tinctuur en gelijk zijn puntmutsjurk showen!

 

                    

         

Donderdag 4 April 2002, rustdag Marrakech. Prachtig mooi weer, we brengen de hele dag bij de camper door en iedereen komt wel even langs op 'ziekenbezoek'. Gé stoot zich behoorlijk aan het fietsenrek en loopt nu met een blauw oog, was zeker jaloers op mijn aandacht en werd daar dan ook flink mee gepest!

We eten vandaag met z'n 4en, Geertje heeft gekookt, Els eet ook nog een hapje mee. Els was eerder op weg voor een nieuwe accu en Piet heeft zijn airco laten maken, alles goed en goedkoop gebeurd, wat dat weten de vaklui wel wat ze doen hier!

We zijn voor de avond bij Piet uitgenodigd, ondanks het mooie weer overdag kunnen we nog steeds 'avonds niet buiten zitten.

Vrijdag 5 April 2002, Marrakech - Ouarzazate. Route over de TIZ-N'TICHKA-PAS.

Op weg naar Ouarzazate met onderweg een bezoek aan de kasba Ait Benhaddou, het is half bewolkt dus ideaal om te rijden. In Marrakech rijden we gelijk verkeerd, en nog eens, gewoon de camper rond draaien op een drukke weg, zo ook Jan, maar bij Pierre kon het eigenlijk niet meer maar hij deed het toch, het gevolg was een oorverdovend getoeter en piepen van remmen. Pierre trok zich er niets van aan, beter draaien dan de anderen kwijt raken, Bertha zat met haar hoofd onder het dashboardkastje. Niet meer doen Pierre...we wachten gerust wel op je!

We gaan voor 230 km. maar op deze weg kan slechts 50 km. per uur gereden worden. We klimmen langzaam omhoog naar 1660 mtr.(ik begin er al een beetje aan te wennen), dan dalen we weer af om weer te klimmen naar 2200km., duizelingwekkende hoogtes en dieptes.

En dan zijn we te laat voor de rondleiding door de kasba die geplant is om 15.30u, maar men had gewacht en zo gingen we op weg. Halverwege ga ik terug want het was zo steil omlaag en dan op een ezel de rivier over. Normaal loop je op stapstenen maar door de regen van de laatste dagen was dit niet mogelijk en mijn enkel kan dit nog niet aan!!

Ait Benhaddou is een kasteel van aarde en riet, men moet snel zijn met renovatie omdat het ook hier meer regent de laatste jaren en het kasteel daardoor langzaam weg kwijnt. Hier zijn minstens 6 films gemaakt waaronder 'Diamanten aan de Nijl' 'Sodom en Gomorra', er is zelfs voor bijgebouwd, de Unesco heeft zich over het project ontfermt en wil deze toevoegsels nu verwijderen.

De route was over de hoge atlas, geeft elke meter een ander beeld. Dan gaan we over de laatste hoge col de oostelijke, steenachtige Sahara in.

Onderweg werden we geconfronteerd met bijna agressieve verkooptechniek van mineralen en levende kameleons. Op advies van de begeleiding deze vriendelijk maar beslist geweigerd.

Camping Ouazarzate, klein en druk bezet, sanitair naar Marokkaanse maatstaven.

      

Zaterdag 6-4-2002, Rustdag Ouarzazate.

Ouarzazate is een garnizoenstad met toeristische pretenties, als je naar het zuiden gaat kom je door deze stad. Het is een vrij moderne stad met een westers georienteerde supermarkt.

Het is prachtig weer, na douchen -wassen -camper opruimen gaan we 'smiddags naar de stad, hier met een gids een kasba bekeken, is een een ommuurde woon en leefgemeenschap met smalle straatjes en trapjes leiden naar voordeuren waar hele gezinnen achter schuil gaan. Hier en daar een winkeltje en een Hamamm =badgelegenheid.

Een moskee en een Koranschool, deze is alleen voor mensen met dirhams, de gids legt uit dat kinderen hier leren lezen en schrijven en later de notabelen voor de naburige dorpen worden. Ik ruik ook dieren en vraag waar die zijn, ik krijg een verbazingwekkende uitleg....de daken zijn plat met aan alle kanten een opgetrokken verhoging, men heeft hier geen schuren -erven o.i.d. om hun vee in te stallen, ook geen afgehekt land dus staat het vee op het dak.....stel je voor de ezel die na het werk de trappen opgaat om boven de nacht door te brengen...hier zijn ook de kippen -schapen en konijnen en soms ook de koe .... ook tegen roofdieren en anti diefstal!!

Een van de groep is na de begeleiding terug gegaan en is gaan praten met de mensen, gevraagd of zij het mocht filmen, later hebben we de opnames terug gezien ... verbazingwekkend.

Dan zijn er hier nog heel veel mensen analfabeet, ik heb het gevoel 100 jaar terug in de tijd te zijn. Eenmaal weer buiten eerst maar eens een 'sjuutje' en bijkomen van wat we gezien hebben.

Aan de overkant zijn allemaal winkeltjes die dezelfde verkopen en ze willen allemaal dat je binnenkomt, hier is geen doorkomen aan dus gaan we terug naar de camping. Wat een verschil van leven met ons westerse leven.

Bij de camper nemen we een wijntje/biertje uit eigen koelkast, dit bij gebrek aan een rustig terras waar ze dat zouden mogen verkopen. Inch Allah=als Allah het wil, en deze wil het niet.

Om 19 uur maken we ons op om in besloten kring van een folkloristische avond met diner te gaan genieten.

We worden in stijl welkom geheten, de dans en muziekgroep laat zich goed horen.

De tafels zijn keurig gedekt! We zitten een soort van bedoeïnen tent waar tafels zijn rond een sprookjes zwembad.

De trommelaars en de buikdansgroep doet vreselijk z'n best.

Het diner bestaat uit;

Bonensoep met dadels en citroen.

Duif met botjes in bladerdeeg.

Kip in tajine met olijven en lever.

Nagerecht;

Verschillende lagen corn flakes met dunne

vanillevla.

Het smaakte op zich goed alleen gingen mensen ineens raar praten met duif in de mond, het rizzelde van de botjes, niet te doen om die er eerst uit te halen.

Het contrast met wat we vanmiddag gezien hebben is erg groot, we zijn wel verplicht om netjes alles op te eten.

Het was een gezellige avond met veel muziek en dans, sommige werden uitgenodigd deel te nemen en dat was hilarisch. Om 23 uur terug naar de camper, het is vreselijk koud, zo raar dat je overdag mooi weer hebt en 'savonds tegen het vriespunt. Els zei dit ook nog niet meegemaakt te hebben in April.

                     

            

             

Op de weinige plaatsen waar je kan stoppen staan medecamperaars en zijn er mooie uitzichten op de talloze Kasba's en lemen Ksours=losse huisjes.

Daar waar de rivier weer zichtbaar wordt zijn dorpjes, de mensen zijn in hun element want het heeft geregent en dan kan iedereen de was doen in de rivier!!

De struiken zijn bedekt met gewassen kleding en kleden.

De bergdorpjes die je ziet gaan helemaal op in de omgeving, de huisjes hebben dezelfde kleur als het landschap, behalve de Moskee, deze is mintgroen -koraalblauw of roze, afschuwelijk!

De Dra is zichtbaar en onzichtbaar, gaat onder de rotspartijen door, er was een ongeveer 20 mtr. diepe waterput waar ik het akertje heb laten zakken en fris water omhoog haalde.

Om 14.30u komen we in het dorpje Agdz aan en we stoppen op het plein, men wil hier niets verkopen maar ruilen tegen bier -wijn -kleding -medicijnen etc. met deze geruilde spullen 'kopen' ze dan van de berbers in de woestijn kleden -leren tassen -sieraden e.d.

Als we op de camping komen zien we een vers omgeploegde palmentuin, dit om het water wat de laatste dagen gevallen is te laten zakken. We hobbelen en knarsen over de dan droog geworden kluiten en hopen dat het pas weer gaat regenen als wij al weer weg zijn! Anders hebben we echt sneeuwkettingen nodig, van Els horen we dat de vorige groep niet op maar buiten de camping heeft gestaan vanwege onbegaanbaarheid.

We stellen ons zo op dat we bij de eerste spetters het veld en de kuil(ligt de camping in) snel kunnen verlaten.

Jaap slaapt slecht, heeft een hele lage camper en vertrekt ook bij de eerste spetters.

Het was de hele dag mooi weer, heet zelfs, maar dat is snel over, het wordt rond 17u stervenskoud en voordat we gaan eten is de deur dicht, de kachel aan....brr!

Camping Kasba Palmerije, in een palmentuin, vlak naast een oeroude kasba die ook gerestaureerd wordt.

Maandag 8-4-2002, rustdag.

We hebben vandaag alle tijd want om 10u gaan we pas naar de Kasba en die is naast de deur. We worden begeleidt door een gids, weer het verhaal van een grootvizier en de nodige harem dames. Veel klimwerk en ongelijke vloeren, ik wil niet weer onderuit gaan dus beperk ik me tot de binnentuin. Dat is echt geweldig, zoveel stilte en uit de wind. Wij hebben de tuin rondom het huis, zij hebben het huis rondom de tuin, helemaal zo gek nog niet..veel privacy en rust!

Terug op de camping slaat de verveling toe, regelmatig staan we ergens 2 nachten in 'The middle of niks' en daar begint de groep over te mopperen.

We proberen het buiten de camping en krijgen gelijk een horde bedelende kinderen achter ons aan. Het hele kleine gehuchtje waar we staan heeft ook niets te bieden, we zien veel boomwortels van omgespoelde bomen door de regenval, nog steeds wil ik niet onderuit gaan.

Terug op de camping, waar je ook moet kijken waar je loopt, gaan we aan de koffie met likeur, daarna eten en vroeg op bed, ook niet verkeerd!!

Dinsdag 9-4-2002, Agdz naar Zagora.

Is een korte rit en nemen de tijd, stel je voor dat de volgende camping weer niks is dan verveel je je toch maar. We rijden weer door de vallei de Dra, er is veel beweging van mensen -wassen in de rivier -gewoon lopen -rijden op een ezel met en zonder handelswaar -akkers worden bewerkt -geschilderde handen die dadels verkopen -jongens die mintthee verkopen en schonere dorpjes. We drinken uitgebreidt koffie langs de weg en later een uitgebreidde lunchpauze, de bedelende kinderen komen ook hier als paddenstoelen uit de grond.

              

   

     

In Zagora spotten we hoever het nog is naar Timboektoe... nog 52 dagen.....te ver!

De camping is niet veel beter dan de vorige, er staat om 16.30u start een kamelentocht voor de liefhebbers en ik ga mee, voordat je er goed en wel opzit begint het bedelen al weer, ze hebben nu een ring met kameel geknoopt van palmbladeren, zien er schattig uit, maar ik kan ze niet aan het verstand krijgen dat ik geen eurie bij me heb!?

Dat gebedel begint me te irriteren, maar we hebben wel een prachtige tocht als je hen negeert. Het beest is niet te corrigeren en gaat op een brug langs het randje erover, ik keek ongeveer 5 mtr. lager in het water.

Het is triest, we zien steeds meer zwaar gesluierde vrouwen die als ze een fototoestel zien de 'kier' helemaal dicht doen, strengere islam denk ik!

We hebben de hele dag mooi weer en zelfs 'savonds kunnen we buiten zitten, dat is na 4 weken weg de 2e keer, heerlijk!

Camping Amezrou, 3 km. buiten de stad, geen winkel, matig sanitair.

        

Woensdag 10-4-02, Zagora naar Erfoud.

Info van gisteravond, 350 km. door de woestijn, zorg dat je tank vol zit, je heel vroeg weg gaat i.v.m. mogelijke zandstormen die je kan krijgen, ga bij problemen niet bij je camper weg, blijf op het asfalf anders loopt je onherroepelijk vast, drink veel de temp. loopt op tot +40gr. in de zandstorm.

Klonk allemaal spannend en gaan om 6 uur als 1e op pad, er komen 2 campers achteraan. We moeten eerst 70 km. van gisteren terug om richting Erfoud te gaan. Het landschap zo in de vroege morgen te zien is weer eens wat anders, er heerst een serene stilte met flarden mist en dauw op de velden. De bakker heeft het brood al gebakken, we ruiken het, langzamerhand lopen er meer mensen op de weg. De 1e 60 km. doen we 1 uur over, we slingeren weer door allerlei dorpjes.

Als we de 6956 opgaan is dit een zeer smalle weg, als er een tegenligger aan komt moet je op tijd de berm in. En dan maar hopen dat de ramen heel blijven zoveel losse stenen liggen er in de berm.

Als er een vrachtwagen langs komt dan zitten er meestal 3 man voorin met 3 grijnzende witte gebitten en 4 handen op het raam om deze te beschermen. We kunnen niet meer dan 60 km. per uur doen, na 150 km. wordt het gelukkig een 2 baansweg.

We rijden door een dor landschap met hier en daar een waterbedding waar dan ook weer dadelpalmen staan, en daar is dan ook een klein gehuchtje.

Er wordt een korte koffie en lunchpauze gehouden om toch maar niet in een zandstorm te belanden.

Alle droge rivier overgangen liggen vol stenen en hier haal je 10 km. per uur, je bent blij dat de banden het steeds overleven. Na 100 km. wordt het weer smaller en zit de weg vol met gaten, Jan rijdt op onze bumper en dat is niet prettig, we stoppen om te vragen iets meer afstand te houden zodat we vrijer zijn om te remmen als het nodig is.

Het zand begint te stuiven, ik ruim foto en filmapparatuur op en sluit de dakluiken. Het wordt moordend heet in de camper want ook de ramen gaan dicht. Met een slakkengangetje proberen we de gaten te ontwijken en dan wordt het zicht wel heel slecht...maar we zijn 5 km. voor Erfoud waar de aanwijzing zou moeten zijn voor onze bivak.

We kunnen het niet vinden en besluiten te stoppen op een soort van parkeerterrein van een school, als je denkt met rust gelaten te worden dan heb je het fout......gelijk komen de pseudo gidsen die je de sahara wel wil laten zien...of men heeft horloges te koop ... onvoorstelbaar.... maar die mensen hebben ook een inkomen nodig.

Inmiddels zijn de 'snelle' ook gearriveerd, we draaien de camper want we staan op de wind en het zand komt in de roosters van boiler -koelkast, ik heb een niet zo'n goed idee....ik doe natte theedoeken tussen de dakluiken want ik krijg het benauwd...maar die zijn binnen 10 min. gortdroog en bij weghalen dus nog meer stof binnen..kuch..kuch.

En nog steeds komen er verkopers/gidsen aan het raam, de reisbegeleiding komt er ook aan en missen we dus nog 1 stel, wij geven aan hierop te willen wachten ... die kwamen wel??

We blijven toch met z'n 3en staan wachten en gelukkig daar zijn ze ... maar nu de bivak nog vinden .... de begeleiding komt ons tegemoet om te vertellen waar we moesten zijn ... zien nog steeds geen hand voor ogen ... in de camper is het bloedheet ... natte washand voor de mond helpt het beste.

We vragen de begeleiding te wachten tot de laatste camperaar ook komt, hier wordt niet op gereageerd, de discussie is in volle gang en het zand straalt de benen.

Wij blijven met 3 campers wachten met verbijstering tot de laatste er ook zijn!? De begeleiding kwam weer terug omdat ze wel in de gaten hadden dat we het meende, na 1 1/2 uur kwamen ze aan, wij blij maar zij nog meer om ons te zien ... gelukkig!

Zo gingen we met z'n 4en op weg om de bivak te vinden.

Net voor de opgang van de zandduinen stonden 2 campers aan de kant, zij waren boven geweest en hadden de begeleiding verteld dat dit gekkenwerk was. Door de harde wind en het zand was het onmogelijk om buiten je camper te komen, laat staan in een bivaktent te eten.

En zo stonden we met 6 campers beneden in de beschutting van het dorp Erfoud, daar kwamen later nog 3 campers bij.

De begeleiding kwam nog een keer naar beneden om te zeggen dat Moustafa had gezegd dat de storm om 18 uur zou ophouden en hij om 19 uur het eten klaar zou hebben. We hebben gewacht tot 18 uur, de storm was niet gaan liggen, het was bloedheet en benauwd in de camper. 5 campers gingen toch nog naar boven, ondertussen moest je de bedelende kinderen en volwassenen van de camper afslaan want het hield niet op. Een camperaar met hond werd het zat, kwam met de hond naar buiten en weg was alles, toen was het een tijdje rustig.