page3

Sept. 2000 NKC treffen en Champagne route frankrijk.

Naar beneden scrollen voor Normandië info.

We gaan donderdagavond op pad voor het 25 jaar jubileum treffen in Valkenburg. We arriveren in het donker en krijgen een plek toegewezen.

Vrijdag, het is een drukke dag met binnenkomers en prachtig weer, we lopen rond -maken kennis met andere camperaars, al snel zitten we met een groepje aan de koffie.

We verkennen de camping zien een grote diversiteit aan campers, het ziet er gezellig uit.

'sMiddags is er welkom en uitleg voor nieuwe leden en daar horen wij ook bij. We krijgen veel info en omdat het tijd is voor het 'happy hour' gaan we richting tent, ook hier is het gezellig druk, mensen kennen elkaar van een eerder treffen of groepsreis.

Dan is het tijd voor omkleden want het diner wordt ook in de tent geserveerd, ziet er goed uit en ruikt goed.

Er ontstaan lange rijen om eten op te halen en niet iedereen houdt zich aan de spelregels, zo hebben mensen voor de 2e keer hun bord vol en staan andere nog in de rij voor het 1e bord.

Uiteindelijk komen we ook aan de beurt en met de laatste restjes zoeken we een plekje aan de tafels, eet smakelijk!

Ik had het nog niet gezegd of de microfoon ging open en de bingo werd aangekondigd, het tafelkleed werd er al afgehaald, gezellig hoor!!

Omdat wij hier niet van houden zijn we de 'berg' afgedaald naar Valkenburg, hier een terrasje gepikt en het dorpje bekeken, we zijn hier 35 jr. terug ook geweest en ook hier heeft de tijd niet stil gestaan.

Het is inmiddels donker als we de berg weer opgaan en gaan nog even naar de tent voor een slaapmutsje, de bingo is af en de stemming zit er goed in.

Zaterdag,

Regen en wel de hele dag!! Jammer hoor, buitenactiviteiten gaan niet door, veel mensen gaan naar 'Therme 2000' en brengen de middag relaxed door.

Inmiddels begint de camping op een modderpoel te lijken, de ingang van de tent kan je alleen met laarzen betreden, menig kind gaat onderuit.

Met 'Happy Hour' is het gezellig druk, we moeten er weer allemaal uit want er gaat gedekt worden voor het eten. Door de bagger naar de camper, omkleden en weer terug. Er zijn mensen die vertrekken want de kinderen en de camper zien er niet meer uit.

Het eten verloopt net zo chaotisch als op de vrijdag, we kijken elkaar eens aan en zeggen 'de meeting' is leuk, maar met elkaar eten niet.

De feestavond is goed georganiseerd en het wordt een grandioze avond, alleen naar de camper om te gaan pla..en wordt een ramp.

Het blijft de avond en nacht aan een stuk regenen, we slapen er best op.

Zondag,

Rommelmarkt en afsluiting NKC treffen, vele willen direkt weg en dat is een probleem, er wordt een trekker ingezet om de campers op de verharde ondergrond te krijgen. De camping wordt helemaal omgeploegd! Diepe rijsporen in het gras! Mogen we volgend jaar terug komen??

Wij gaan maandag pas weg dus kijken alles gelaten aan, 'smiddags knapt het zowaar een beetje op en kunnen we de benen strekken. Wat een baggerbende!!

We willen friet halen in de snackbar van de camping, maar helaas het weekend is over en de snackbar dicht?!

Maandag,

We gaan richting frankrijk om de Champagne route te gaan rijden.

Gé laat de camper langzaam achteruit lopen en komen op eigen kracht uit de prut.

Door de Ardennes richting Frankrijk is een hele mooie route, het weer is opgeknapt en we komen na rondzwerven in Rocroi.

Dit is net over de grens in Frankrijk, het ziet als een leuk dorpje en gaan de municipalcamping op waar nog een hollander staat.

Verder is er niemand te bekennen, eerst maar eens eten en dan het 'gezellige' dorpje in. Nou hier gaat men met de kippen op stok, alle luiken zijn dicht en er niemand meer te zien, zelfs de kroeg is dicht!?

Ook wij gaan met de kippen op stok en maken een lange nacht.

Dinsdag,

Vroeg op bed is ook weer vroeg wakker dus vroeg op pad, we hebben niet echt een vaste route en rijden zo richting Charleville -Mézières. Hier hangen uithangborden dat het feest is, treffen wij dat even, hier is het europese marionetten poppenfestival aan de gang.

De municipal camping is zo gevonden, er is nog plaats, wel dicht bij elkaar, zo kunnen er meer op.

Het is nog vroeg dus gaan gelijk de brug over en de stad in, etalage's geven het poppenfestijn al aan door een marionettenpop erin.

Op iedere hoek/vrije plek is buitentheater -poppenspel -poppenkast -clowns met hun act, echt onwijs gezellig.

Place Ducale is omgetoverd in een markt met kramen waar men een grote diversiteit aan poppen ten toon stellen, werkelijk prachtig om te zien.

Er lopen levende poppen door het publiek maar staan ook pantomime, dan schrik je als ze een andere positie innemen, of dat ze plotseling een wel heel diepe buiging maken voor je schenking.

Op Place Ducale is nog een voorbereiding aan de gang, we nemen een terras om dat eens te bekijken.

Het duurt wel lang dus we bestellen ook maar iets te eten, en ja hoor ons wachten wordt beloond.

Don Quichot wordt opgevoerd in de open lucht, alles in het frans maar als je het verhaal kent goed te volgen.

Afsluitend een groot vuurwerk direkt achter ons en dat vond ik niet zo geslaagd, het was te dichtbij!

Het is nacht als we terug in de camper komen, wat een verschil met het nederlandse weer van een paar dagen geleden, nu liepen we nog buiten zonder jas.

We blijven hier een paar dagen, het is inmiddels wel erg druk op de camping geworden.

Mensen uit alle landen zijn hier, meest jonge mensen die spontaan hun act voor de tent opvoeren t.a.v. hun collega's.

Heel apart en gezellig, warm douchen is er niet meer bij, teveel mensen.

Vrijdag,

We gaan verder de champagne streek in, tussen de wijngaarden veel witte busjes die mensen van en naar de wijngaard brengen. Op de weg tractortjes vol met trossen druiven, in dorpjes de wijnboerderijen die je van ver ruikt.

Bedrijvigheid alom, grote namen van champagne merken komen voorbij, wat we ook zien zijn de vele kampjes van de arbeiders, meestal arabisch.

We zijn nog niet op de hoogte van 'France Passion', ben je hier lid van dan kan je bij de wijnboeren overnachten, en natuurlijk wijn kopen.

Als we op zoek gaan naar een camping valt dat niet eens mee, alles gesloten, heeft dat te maken met het kamperende werkvolk? We denken van wel en vinden het niet bepaald gastvrij!

We vinden een camping in Chalon-en-Champagne en hebben niet het gevoel welkom te zijn. Omdat het al laat is kiezen we voor een snelle hap, net buiten de camping is een 'snackbar' en halen friet met ei en ham. Dat was geen succes! Bah!!

Op en om de camping is niks te beleven dus liggen we vroeg op bed.

Zaterdag,

In alle rust opgestaan en wilden gaan douchen na het ontbijt, ik kon nog net gaan maar Gé niet, geen warm water meer na 10 uur!!??

Hier moesten we weg! Dag Champagne streek met je dure namen, niks voor ons.

We zijn via Lac de Der Chantecoq (lunch) naar Dun sur Meuse gegaan, ik herkende de streek en zei als je zo en zo rij dan kom je bij die camping uit! En jawel we kwamen uit bij een camping waar we ong. 30 jr. terug ook gestaan hebben, niks veranderd! Zelfs het sanitair niet!

Omdat het mooi weer was zijn we hier nog 2 nachten blijven staan, sanitair hebben we tenslotte zelf!

Er valt ook hier niks te beleven, alleen boeren die rond rijden met tarwe en haver en wat verder nog van het land komt. Dit gaat tot 24 uur door en er wordt om 5 uur weer gestart.

Maandag,

We zijn het zat in Frankrijk en gaan naar Luxemburg, we nemen een camping dicht bij de stad in Bettembourg. De bus stopt voor de camping!

Kost 2 Gld. naar het centrum van Luxembourg.

Kennis gemaakt met een Nederlands stel uit Eindhoven, wilde met elkaar in het naburige restaurantje gaan eten maar helaas .. besloten club?!

Op naar de snackbar op de camping en daarna met elkaar een lekker wijntje gedronken. Afgesproken dat we morgen met z'n 4en naar de stad zouden gaan met de bus van 11 uur.

Dinsdag,

Naar de kazematten in Luxemburg.

Luxemburg was in de geschiedenis een vestings stad op een berg met hoge muren en torens. Er onder is een labyrinth van gangen voor de verdediging, dit noemt men de 'kasematten'. Soldaten leefden onder de grond en verdedigde de stad in de eeuwenlange machtsstrijd tussen de europese vorstenhuizen. Wachtposten en kanonnen stonden hierin opgesteld.

Het is een luxe stad waar het kantoor centraal staat, bijna iedereen reist met het openbaar vervoer en ziet er onberispelijk gekleed uit.

Ben blij dat we onze 'campingsmokings' niet aan hebben.

We nemen een terrasje in het centrum, nemen wit bier, het is prachtig weer en bestellen daarom ook maar iets van de kaart, mosselen!

Mensen bedankt het was een hele gezellige dag!

 

Woensdag, we gaan toeren langs de moesel op de grens Luxemburg en Duitsland.

Het rijdt rustig en er is veel te zien, onderweg even langs de bakker, vers broodje en natuurlijk wat lekkers bij de koffie!

We zoeken en vinden een mooi plekje om in alle rust van dat lekkers te genieten.

Rond 16 uur zoeken we een camping in Echternachterbrück, we bezoeken het stadje,'sAvonds begint het te regenen en besluiten om morgen naar huis te gaan, met het plan om volgend najaar direkt door te gaan naar het zuiden.

2004 Normandië.

Door een PC crash het verhaal en de foto’s kwijt, jammer!

Toch even in het geheugen; we hebben hier in juni 4 weken prachtig weer gehad.

We waren er net voor de 60 jarige herdenking van D.Day, er werd gebouwd, alles werd schoon gemaakt –hersteld –aangelegd, dus het was een drukke bedrijvigheid!

Wat ik weet is dat het een behoorlijke indruk heeft achtergelaten aan al het leed wat daar is geschied, gelezen op een kaart ‘het moet hier 100 jaar regenen voor al het bloed is weggespoeld’.

Ik heb nog wel wat foto’s vergaard dus daar een verslag van ..

Via deze streek Normandië ingegaan, Le Baie du Somme ... via deze brug ‘Pont de Normandie’, is hoog hoor!

Museum Pegasus Bridge, zie foto.

Pegasus Bridge

Pegasus Bridge is een ophaalbrug tussen Caen en Ouistreham die met Operatie Tonga het begin van D-Day inluidde. Het bijhorende museum heeft de originele brug in eigendom en schaft tevens duidelijke uitleg gepaard met een ontroerende film over dit stukje geschiedenis. Tip: ga eens langs bij de vriendelijke Madame Gondree van Pegasus Bridge Café, wiens ouders het café tijdens de invasie uitbaatten.

 

Op 6 juni 1944 was de Normandische kust het decor van één van de bekendste geallieerde offensieven tijdens de Tweede Wereldoorlog. Deze dag was het turbulente begin van de landingen in Normandië , een indrukwekkende militaire operatie. Een bezoek aan de landingsstranden van Normandië is dan ook een absolute aanrader voor iedereen met interesse voor geschiedenis.

 

D-Day stranden

Op 6 juni 1944 landden de geallieerden met maar liefst 175.000 manschappen op de stranden in Normandië. Tijdens deze invasie kwamen 4900 militairen om het leven. Deze invasie dag ging de geschiedenisboeken in als ‘D-Day’. De bekendste landingsstranden zijn Gold Beach, Juno Beach, Omaha Beach, Sword Beach en Utah Beach.

Waarom zijn de landingsstranden zo interessant?

Tijdens de landingen in Normandië in 1944 verrasten geallieerde troepen de Duitse bezetter met een grootschalige aanval via het water, langs een tachtig kilometer lange kuststrook. Vandaag beschouwen veel bezoekers de Normandische landingsstranden in de eerste plaats als aangename vakantiebestemmingen. Op de stranden waar zeventig jaar geleden hallucinante gevechten plaatsvonden, heerst nu een vrolijke vakantiesfeer. Alleen de bunkers die boven het zand uitsteken en de vele gedenktekens en musea in de omgeving herinneren nog aan het bloedvergieten tijdens de landingen.

Gold Beach

De Britse troepen waren verantwoordelijk voor de landing aan Gold Beach, een kuststrook tussen Le Hamel en Ver sur Mer. Voor de bevoorrading van de troepen liet het Britse leger een groot aantal betonnen vlotten overvaren. In de buurt van Arromanches drijven nog steeds twintig van deze grote pontons op het water.

 

Sword Beach

De landing aan Sword Beach, tussen Ouistreham en Luc-sur-Mer, was eveneens in handen van de Britten. In een reeks kleine musea in de regio kom je meer te weten over de Britse operaties op Sword Beach, maar het stadje Ouistreham is ongetwijfeld het hart van Sword Beach. De militaire kerkhoven, de musea en een rist monumenten en gedenktekens houden de herinnering aan de gevechten op Sword Beach in leven.

Arromanches

Arromanches heeft een kleine vissershaven die in de oorlog bezet was door de Duitsers. Om de Duitsers aan te vallen bouwde men hier betonnen caissons, waarvan je er tot op de dag van vandaag nog enkele kunt bewonderen. Om te begrijpen hoe deze kunstmatige haven gebouwd werd kan je gaan naar het Musée du Débarquemant.

Het Musée du Débarquement in Arromanches vertelt het verhaal van dit militaire huzarenstukje. Met filmbeelden en schaalmodellen legt het museum uit hoe de Britten deze kunstmatige haven konden aanleggen. Eveneens in Arromanches kan je in een cirkelvormige filmzaal gaan kijken naar de film “The Price Of Freedom”. Tijdens de filmvertoning passeren fascinerende archiefbeelden uit 1944 de revue.

 

Restanten van de kunstmatig aangelegde haven waar man –voertuigen –munitie en voedsel aan wal gezet konden worden, ‘operatie overlord’.

Utah Beach

Utah Beach was de codenaam voor het meest westelijke landingsstrand, op het schiereiland Cotentin tussen de dorpen Pouppeville en La Madeleine. Hier sneuvelden talloze Amerikaanse soldaten. Als eerbetoon aan de Amerikaanse slachtoffers zijn hier enkele monumenten opgericht. Vooral in de buurt van het Musée du Débarquement (ook wel gekend als het Utah Beach Landing Museum) kan je stilstaan bij ontzagwekkende monumenten. Het museum zelf wijdt zich aan de reconstructie van D-Day, de eerste dag van de landingen in Normandië. Met behulp van filmmateriaal en tentoongestelde legeruitrusting en militaire voertuigen krijg je een beeld van het verloop van deze helse dag. Tijdens de landingen in Normandië werd het bezet gebied ook bestookt vanuit de lucht. Als je de operaties van de Amerikaanse parachutisten tijdens de landingen in detail wil volgen, trek dan naar het dorp Sainte-Mère-Église. Hier tref je talloze informatieborden aan die de acties van de luchtlandingstroepen uit de doeken doen.

 

Omaha Beach

Op Omaha Beach, tussen de dorpen Sainte-Honorine-des-Pertes en Vierville-sur-Mer, vonden hevige gevechten plaats tussen Amerikaanse en Duitse soldaten. De kraters van bominslagen op de kliffen langs het strand getuigen nog van de intense strijd. Het Normandy American Cemetery and Memorial in Colleville-sur-Mer is verplichte kost voor elke bezoeker van Normandië. Dit verbluffend grote kerkhof met ellenlange rijen witte grafstenen voor gesneuvelde Amerikaanse soldaten laat niemand onberoerd.

 

Nog meer aangrijpende monumenten voor de Amerikaanse slachtoffers tref je aan in Vierville-sur-Mer. Maak een sprakeloze wandeling langs de vele gedenktekens in de buurt van dit dorp en sta stil bij de gruwel van de oorlog. Voor extra achtergrondinformatie over de landing aan Omaha Beach kan je terecht bij een handvol musea. Vooral het Musée Memorial d’Omaha Beach in Saint Laurent-sur-Mer en het Musée D-Day Omaha in Vierville-sur-Mer hebben een indrukwekkende collectie militair materiaal in huis.

 

Colleville-Sur-Mer

In deze stad vind je het Normandy American Cemetery and Memorial, een enorm Amerikaans kerkhof, gebouwd in marmer. Hier zijn in totaal 9386 graven op een oppervlakte van 70 hectare. De kruisjes die op de graven geplaatst zijn staan steeds in een rechte lijn, vanuit welk oogpunt je het ook bekijkt. Indrukwekkend en zeker de moeite waard om de slachtoffers van de oorlog te vereren.

American Cemetery and Memorial

In het dorpje Colleville-sur-Mer, op een boogscheut van de invasiestranden, ligt het 70 hectare tellende American Cemetery and Memorial. Op het mooi onderhouden kerkhof liggen 9386 Amerikaanse soldaten begraven, waarvan 307 ongeïdentificeerde lichamen. In combinatie met het museum dat verschillende exhibities en aangrijpende video’s behuisd, zorgt het gegarandeerd voor een ontwapenende ervaring. Als je met kinderen bezoekt, kan het voor hen interessant zijn bloemen op een ongeïdentificeerd graf te leggen, om hen de gevolgen van de invasie beter te doen begrijpen.

 

Pointe Du Hoc

Pointe du Hoc ligt op een rots die hoog boven het strand uittorent en zich tussen de stranden Omaha Beach en Utah Beach bevindt. Van hieruit kon men de landing op deze stranden controleren. Dit was dan ook het eerste punt dat veroverd werd van de Duitsers, zodat de landing verder goed kon verlopen.

Hier hebben we een film(werkelijkheid) van gezien, je zag de militairen de landingsvoertuigen uit komen en naar de rots rennen, weinige hebben het overleeft. Ze werden in het water –op het strand –klimmend de rots op, als beesten neergeschoten, vele verlieten de filmzaal, het was niet om aan te zien!

 

Falaise d’Etretat

Voor wie enigszins van wandelen houdt, zijn de kliffen in het dorp Étretat absoluut een bezoekje waard. Bezoek het bekende trou à l’homme, de oesterparken en mosselbanken, maar geniet vooral van de pure kalmte van de streek. Natuur op zijn best!

 

Sainte-Mère-Eglise

Op D-Day werden 15.000 Amerikaanse parachutisten gedropt in en rond Sainte-Mère-Eglise. Een parachutist bleef hangen in de kerktoren, een beeld dat tot op de dag van vandaag iedereen bijblijft. Aan de torenspits van de kerk hangt nog steeds een pop met een parachute. Loop zeker binnen in het Musée Airborne. Hier vind je alle informatie over de landing rond St-Mère-Eglise.

 

Airborne Museum

In het hartje van het dorp Sainte-Mère-Église ligt het moderne Airborne Museum, dat een dak biedt voor bijzondere attributen van WOII zoals een hangglider, wapens, oorlogsuniformen en een gevarieerd aanbod memorabilia. Oorlogsfoto’s en films lijken naast dit museum maar een fletse en emotieloze poging tot reflectie van de invasie. Hier kan je WOII bijna proeven.

 

 

La Cambe

In La Cambe ligt het Duitse militair kerkhof. Dit is veel soberder dan het Amerikaanse, maar zeker een bezoek waard.

Bezocht in 2014, allemaal gestuurde, vaak heel jonge mannen/jongens 16/18 jr, zeer triest ook al zijn het Duitsers!

In 2016 op een monument in Below (Duitsland) van de dodenmars gelezen ‘menschen seid wachsam’!

Museum BatterieTodt.

Batterij Todt (Duits: Batterie Todt, ex Batterie Siegfried) Is een kustbatterij gebouwd door de Duitse Wehrmacht tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het complex werd gebouwd door Organisation Todt, nabij het Franse dorp Audinghen, aan Het Kanaal bij Cap Gris-Nez in het departement Pas-de-Calais. Het maakte onderdeel uit van de Atlantikwall en de bewapening bestond uit vier kanonnen met een kaliber van 38 centimeter. Het maximum bereik lag op 55 kilometer en de granaten konden Engeland bereiken.

 

Kort na de val van Frankrijk werd snel duidelijk dat Engeland geen vrede wilde sluiten met Duitsland. De batterij werd in eerste instantie gebouwd ter ondersteuning van de landingstroepen die Engeland zouden gaan bestormen. Operatie Seelöwe werd echter geannuleerd en Duitsland moest rekening houden met een geallieerde landing.

 

In augustus 1940 begon Organisation Todt met de bouw van het complex. De muren en het dak waren van 3,5 meter dik gewapend beton. De kanonnen waren in eerste instantie bestemd voor oorlogsschepen, maar werden aangepast voor het gebruik in bunkers. Het kaliber was 380mm en ze schoten granaten van enkele honderden kilo’s minimaal 42 en maximaal 55 kilometer ver weg. Elk kanon had een bemanning van 19 soldaten en vier officieren.

 

Op 20 januari 1942 werd het eerste schot gelost. De batterij kreeg aanvankelijk de naam Batterij Siegfried. Een paar dagen voor de officiële opening kwam Fritz Todt, de oprichter van Organisation Todt in een vliegtuigongeval om het leven. Als eerbetoon wordt de naam veranderd in Batterie Todt.

 

Op 12 februari 1942 kwam de batterij in actie om de slagschepen Gneisenau en Scharnhorst en de zware kruiser Prinz Eugen veilig Het Kanaal te laten passeren.

 

Naast Batterij Todt waren er nog twee andere batterijen op de kaap. Batterij Grosser Kurfurst bestond uit vier 280mm-kanonnen en Batterij Griz Nez, bij de meest westelijk punt van de kaap, had drie 170mm-stukken. De stukken van Batterij Todt konden alleen richting zee vuren, maar die van de twee andere batterijen konden ook naar doelen landinwaarts worden gericht. De batterijen werden verdedigd met mijnenvelden, prikkeldraadversperringen, bunkers, antitankgeschut en machinegeweren.

Meer bunkers langs de kust voor aanvalgeschut, tijdens D-Day als verdediging. De rechtse is weer batterie Todt.

De getijden

 

Merkwaardig is dat bij de Mont Saint-Michel de hoogste getijden van continentaal Europa voorkomen. Deze getijden kunnen de verschillen tussen hoog- en laagtij oplopen van wel 15 meter en het water kan zich tot 15 kilometer terugtrekken van de kust, alleen maar om erna weer even snel terug te komen.

 

Om van alle indrukken en geweld bij te komen is het aan te raden om rust te nemen aan de zuidkust en zo door te rijden naar Mont St Michel.

Leuke plaatselijke marktjes onderweg en heel hortensia’s, prachtig! Heerlijk gebak -chocolade en uitstekend eigen rundvlees! En de prachtige luchten bij zonsondergang, ga ervan genieten na al het waanzinnige geweld. Op een kaart las ik een gedicht waarin een regel zegt 'het moet 100 jaar regenen voor al het bloed is weggespoeld'.